فقط شعر میخوند..

هر کاری میکردم شیر نمی شد!

خط کشیدم

اما بعضی وقت ها با دیدنش دردم میاد..

دردم اومد..

من و ببخش!

Would you dance,
if I asked you to dance?
Would you run,
and never look back?
Would you cry,
if you saw me crying?
And would you save my soul, tonight?

Would you tremble,
if I touched your lips?
Would you laugh?
Oh please tell me this.
Now would you die,
for the one you love?
Hold me in your arms, tonight.

I can be your hero, baby.
I can kiss away the pain.
I will stand by you forever.
You can take my breath away.

Would you swear,
that you'll always be mine?
Or would you lie?
would you run and hide?
Am I in too deep?
Have I lost my mind?
I don't care...
You're here, tonight.

پائیز که می شود

          با باران می آیی

                  و زمستان که تمام می شود

                                        با برف می روی ...

و من

      تنها

        چند ماه

             فرصت ِ بارور شدن دارم ...

در ِباغ ِ آرزوها را که باز می کنم

تمام خرمالو های نارَس

                    نگاهم می کنند ...

سرم را پائین می اندازم ُ

                  اشک ِ چشمهایم را قورت می دهم ...

پرده های تنهایی ات را کنار می زنی

                       تا دریا را نشانم دهی

وقتی می خندی

                    دریا را می بینم ...

پشت ِ چشمهایم داغ می شود

و با پــِیک ِ اول

        تمام سردرگمی ام را فرو می دهم...

زیر سیگاری ِ تنهایی ات

لب های قرمز سیگارم را می بوسد

و دست من

در میان بی نهایت دود

رد ِ هماغوشی را دنبال می کند ...

• امرتات

گاهی باید...

گاهی نباید...

از چراغ ها

         تنها زرد و قرمز چشمک می زدند

                      سبز را

       تو باب کردی!

واسه همه ماها روز خاصیه

واسه من یه کم خاص تره چون سالروز این وبلاگمه

روز تولد خودم تصمیم گرفته بودم دیگه اینجا ننویسم

حالا تصمیم گرفتم بعضی وقتا توش یه چیزایی بنویسم...

امروز قراره شلوغ بشه... به سمت میدون انقلاب.

دارم میرم اونجا...

(یه سال دیگه هم گذشت! یه دسته گل رز بزرگ از پارسال توی این اتاق بود... امسال عید مامانم انداختش تو آشغالا! کاشکی منم اوتو تو دریای خزر غرق میکردم... بهتر از توی آشغالا بود!)

برای منی كه این همه مساله ریز و درشت ریاضی رو حل كردم- از انتگرال دوگانه و سه گانه بگیر تا خیلی چیزای دیگه- خیلی زشته. خیلی زشته كه هرسال- هر سال که خوبه، سالی چند بار- بشینم و یه عدد ساده رو با دست حساب كنم. ولی این جوریه دیگه. این ماجرا هر سال تكرار می شه. مخصوصا نزدیك همین روزا: این دفعه چند سالم تمام می شه؟ می رم تو چند سال؟ چیزی نمی دونم. یادم رفته، فراموش كردم. واقعا فراموش كردم ؟

معلوم نمی كنه جایی كه ذهنم به این سوال گیر می ده كجا باشه؟ وسط كلاس، توی اتاق مهندس ص**ی، توی راه همیشگی. هر جا باشه، هر جوری باشه یكی یكی می شمارم كه اشتباه نشه. از هجده فروردین66 تا هجده فروردین 67، یك سال؛ 68، دو سال. 69، سه؛70... همین جوری می آم تا برسم به سالی كه توش هستیم، مثلا همین 88.

این روزای اول سال تخمی 88 همش دارم به یه سالی که گذشت فکر میکنم... به اینکه چقدر توی این یه سال عوض شدم. هم خودم هم احساساتم هم تفکرات و تصوراتم راجع به خیلی چیزا و خیلی آدما... اینکه تو این یه سال یه چیزایی رو فهمیدم که کاشکی نمیفهمیدم... منظورم یه سری حقایقه!! یادمه یکی میگفت(یادم نیست کی!) که آدم هر چی کمتر بدونه آروم تر و راحت تره. راست میگفت. کاشکی خیلی چیزارو نمیفهمیدم. اونوقت اوضاع خیلی بهتر از الآن بود.

لطفا کمربنداتونو ببندید...داریم فرود میایم...تموم شد....

الان که دارم اینارو مینویسم همرام یه فنجان قهوه ی تموم شده،سیگاری نصفه نیمه لای انگشتام و سایه ای از دستم روی کیبورد کامپیوترمه...

فقط همین...همراهی ندارم و برایت مینویسم، با مکثهای طولانی هر کلمه به هر کلمه

دود سیگار میون لاشه های جاسیگاری هنوز مثل ماهی از آب بیرون افتاده تقلا میکنه

تموم شد...مرد...دیگه دود نمیکنه...

مردنی بود...و پوسید...کنار تفاله ی قهوه و آدامس جویده شده...!

لطفا کمربنداتونو ببندید...داریم فرود میایم...تموم شد....

-(واسه این تموم شدن نه با کسی مشورت کردم. نه نظرم عوض میشه. فعلا دیگه اینجا نمینویسم.)

تولدم مبارک

بهت میگم دلم خیلی پره اما هیچکی توش نیست! چه جوری بگم دوست دارم؟

بهم میگی خوب یکیو بذار توش!! بعد بگو دوسم داری!!

موندم چی بهت بگم!

اون روز عصبانی بودم بهت گفتم بی لیاقت!

الآن عصبانی نیستم. بی لیاقت!!

پی نوشت: دارم میرم سفر ۴ ساعت دیگه! ۸ روز نیستم...

میشه اینجوری فکر کرد؟ که زندگی یه مشکل نیست که باید حلش کرد... یه هدیه است که باید ازش لذت برد.!!!

امشب نوشت: میشه اینجوری فکر کرد! داره سال ۸۸ میشه

منو نشونه گرفتی با اون تیرکمون ت‌خ‌میت

خدا رو شکر زنده ای

اینجوری

دیشب خیلی طلایی بود. خیلی دوس داشتم

رفته بودم که تئاتر شکار روباه ...(خیلی قشنگ بود). ولی بعدش که.......

کاشکی شب آخر نبود... دلم میخواد هر شب ..............

(شبنم جونی میخواستم واسه تئاتر بهت بگم بیای٬ خیلی تو فکرت بودم. ولی بلیط گیرم نیومد )

کسی نیست

آیینه ها خیانتکار شدن

دیگه انتظار گودو رو هم نمیکشیم

دیشب پیاده رفتم تا یه جایی... صداها رو نمیشنیدم. به قول یکی٬ روزا پیاده روی فایده نداره. صدا و نور و شلوغی مزاحم خیالبافی آدمه. باید صبر کرد تا شب بشه.

روشنایی چیز جالبی نیست . همه آدم و میبینن و آدم همه چی رو میبینه. توی تاریکی آدم میتونه خیال کنه که چیزی٬ جایی٬ کسی منتظرشه! ولی تو روشنایی اصلا خبری نیست. (معلومه که خبری نیست)

میبینی؟؟؟ دنیا یه همچین جاییه!

بازم میگی به مصیبتش میرزه؟

نمی دانست آیا

نهال ِ احساس ِ ما

در جویی از آبهای ِ هرزه

در تکاپوی ِ خفتن است ؟

به گمانش

پیامبر بود .

رسالتش همه فریب ٬

با نور های کاذب و بی هاله .

ای دریغ بر من

که نمی دانستم

بوی تنش مست نمی کند دیگر

تا شیشه های ِ الکل ِ سپید هست ...

                                                         (امرتات)

بعد از ۸ روز برگشتم

دیدن دوباره ی این شهر... همیشه میگم باید از اینجا برم تا همه چی تموم شه. ولی انگار نمیتونم........

سلام همه رو به حافظ رسوندم... یه نفر واسه سعدی پیغام داشت! اونم رسوندم به سعدی... سرش خلوت بود... حیف!

پیام دادم و گفتم بیا خوشم میدار                                        جواب دادی و گفتی که من خوشم بی تو

کی میفهمه؟

روزهای ت‌خ‌م‌ا‌ت‌ی‌ک ماه بهمن رو میگذرونم و موزه ی هنرهای معاصر میرم و روی اون مبله واسه خودم لُپ لُپ باز میکنم و دنیا و همه ی مخلوقات و کل متافیزیک و فیزیک و ذهنم و خاطره هاش و این روزای ۲سال پیش و اون پیرمرده که یوگا کار میکنه و اون گربه هه که واسه اون یکی استریپتیس میکنه و اینا به یک سمت فلانی! به من چه! بارون میاد و من هیچی یادم نمیاد! فقط نمیدونم چرا دیشب که داشتم واسه یکی توی sms میزدم «جدی جدی» یهو یه چیزایی اومد تو ذهنم!

بعدن نوشت: نویسنده ی این یادداشت الآن ۱۷ سالشه و با من تو یه خونه زندگی میکنه

 این بچه شعورش نمیرسیده که کلمه هارو سر هم نمینویسن!!!! چیزی که میخواد بگه اینه:

وقتی که میگم وقت شام شد یعنی بیایید پایین در سالن غذا !!!

• آخرین باری که گریه کرده بودم ۳۰ دی بود! تا امشب که بالاخره این بغض شکست.

• رفتیم سمفونی مجید انتظامی. اولش نزدیک بود از تالار وحدت بندازنم بیرون. آخه همه ی عصبی بودن این چند وقتو سر یه ... خالی کردم که به حجابم گیر داد. احمق بی شعور نمیفهمه همچین جایی جای گیر دادن به روسری نیست! اونموقه تازه فهمیده بودم که کل قضیه یه فریبه بزرگ بوده. چون نمیدونستیم اسم برنامه سمفونی ان/قلاب اسلامیه!! منم که دیدم برنامه احتمالا چرته بدتر سر یارو داد زدم و یه دعوا راه انداختم که اگه انداختنم بیرون نسوزم. ولی بعدش که برنامه شروع شد خوشحال شدم که ننداختنم بیرون. خیلی قشنگ بود. خیلی
• ح/د/ا/د عادل هم اونجا بود و آخر برنامه رفت رو سِن با همه دست داد و تبریک گفت و اینا. نیما مسیحا باهاش دست نداد!!! فک کن.

• یه جا روی یه بیلبورد خیلی خیلی بزرگ یه چیز تو این مایه ها نوشته: اگر امام خ/م/ی/ن/ی امروز پیش ما نیست٬ غم نخور. خدای خ/م/ی/ن/ی که هست! فک کن!!! مث این میمونه که بگی حالا که پرادو نداری٬ پراید که داری!!! یعنی اینا یه جوری زر میزنن انگار خ/م/ی/ن/ی از خدا بالاتره!! که حالا که نیست و رفته ما زیاد غصه نخوریم!! جاش خدا هست!! حالا که بیف نداری بیا نون پنیرتو بخور!

آیْ دونْت وانا هِرتْ هیمْ اِنی مُورْ

همون شب نوشت: همه‌ی نحسی‌ها با عر عر اون کره خره وامونده شروع شد!

دیروز یکی بهم گفت:

تو جمعه ها خیلی بد اخلاقی

شنبه ها عصبی

یکشنبه ها و پنجشنبه ها خوب و سر حال

بقییه روزای هفته معمولی

چرا؟

منم گفتم:

امروز یکشنبه بود ولی من قاطی بودم! چرا؟

یکی که خیلی بهم نزدیکه بهم میگه نوشتن یادش رفته

میگه بیا یه مسابقه با خودت بذار ببین میتونی از طرف من بنویسی و من بخونم تا دلم خنک شه؟

غمش خیلی بزرگتر از فهم منه! میدونم چی شده... میدونم خیلی سخته... میدونم اگه من بودم نمیتونستم دیگه بخندم و میدونم که من طاقت نمی‌آوردم... ولی خدا پیششه... خیلی باهاش رفیقه!

میگه بنویسم... نمیتونم ... انگار ذهنم یخ کرده و همه ی تصوراتم مثل قندیل از نوک چونه ام آویزونه... خودمو ول کنم سر میخورم توی ذهنم و منم قندیل میبندم... امروز رفتم درکه با دوست جونم... حالم بهتره. باید یاد بگیرم که قندیل زیر برف نمیمونه! درکه بدون برف ولی پر از قندیل بود...همینه دیگه! هیچوقت دنیا به ساز ما نرقصیده...

متنفرم از امروز ساعت ۴تا۵